جشن و مدرسه شبانه

هارولد پینتر، نمایشنامه نویسی که به خاطر دیالوگ های برنده و کاوش های تیزبینانه اش در روابط انسانی شناخته می شود، در دو نمایشنامه ی «جشن و مدرسه شبانه» دو تجربه ی تئاتری متفاوت اما مکمل را ارائه می کند. هر یک از این آثار، با وجود تفاوت در لحن و فضاسازی، به پیچیدگی تعاملات اجتماعی و لایه های پنهان رفتار انسانی می پردازد. جشن (۲۰۰۰)«جشن» آخرین نمایشنامه ی صحنه ای پینتر است که نخستین بار در سال ۲۰۰۰ روی صحنه رفت. ماجرا در یک رستوران مجلل در لندن می گذرد، جایی که سه زوج برای صرف شام دور هم جمع شده اند؛ ظاهرا به مناسبت سالگرد ازدواج. دو برادر به نام های لمبرت و مت، با همسرانشان جولی و پرو، در کنار یک بانکدار به نام راسل و همسرش سوکی، شخصیت های اصلی را شکل می دهند. گفت وگوهای ظاهرا معمولی میان آن ها رفته رفته لایه هایی از نخوت، خیانت و تأملات هستی شناسانه را آشکار می سازد. در همین حین، کارکنان رستوران-از جمله پیشخدمت ها، سونیا و ریچارد، و یک پیشخدمت مرموز دیگر-با نگاه ها و روایت های خاص خود، به روند داستان عمق و طنز می افزایند. نمایش با تک گویی سورئال پیشخدمت درباره ی پدربزرگش که مدعی است با چهره های تاریخی در ارتباط بوده، به اوج می رسد و مخاطب را به تأملی فلسفی درباره ی حافظه، خیال پردازی و هویت وامی دارد. مدرسه شبانه (۱۹۶۰)«مدرسه شبانه» نخست برای تلویزیون نوشته شد و در سال ۱۹۶۰ پخش شد. داستان درباره ی والتر است، مردی که پس از آزادی از زندان به خانه ی قدیمی اش بازمی گردد، اما درمی یابد که عمه هایش در غیاب او اتاقش را به معلم جوانی به نام سالی اجاره داده اند. والتر در تلاش برای بازپس گیری جایگاهش، ناخواسته درگیر شبکه ای از سوءظن و رمز و راز می شود-به ویژه درباره ی فعالیت های مبهم سالی در جلسات شبانه ای که ادعا می کند کلاس درس است. این نمایش با فضای تعلیق آلود و طنز تلخ پینتر، به درنگی در باب کنترل، پنهان کاری و دست نیافتنی بودن حقیقت بدل می شود. با وجود تفاوت آشکار در موقعیت و لحن، «جشن و مدرسه شبانه» هر دو قدرت بی بدیل پینتر را در به تصویر کشیدن روابط انسانی و تنش های خاموش نهفته در مناسبات روزمره به رخ می کشند. او با دیالوگ هایی موجز اما پرطنین و شخصیت پردازی هایی دقیق، پرده از نقاب هایی برمی دارد که آدم ها برای پنهان کردن خود بر چهره می زنند. پینتر همواره مخاطب را به اندیشیدن درباره ی آنچه ناگفته باقی می ماند، فرا می خواند-در فضایی که سکوت ها اغلب رساتر از کلمات اند. برای علاقه مندان به کاوش بیشتر در این دو اثر، نسخه های آن ها در این مجموعه نمایشنامه پینتر قابل دسترس است و تاکنون موضوع تحلیل های انتقادی و اجراهای متعددی در صحنه های تئاتر جهان بوده اند.