کمیته

شاید هیچ چیز، مردم سرزمینی را به قدر دنائت، سفاکی و نادانی حکمرانانشان، آزار ندهد. به همه ی کشورهای جامانده از زندگی، خوب اگر نگاه کنیم، اکثریت مردمی را می بینیم که با هوشمندی و خیرخواهی، خواهان زندگی بهترند، درحالی که حاکمانشان مشتی سفیه خنّاس اند که گویی تنها پیشه شان ضدیت با زندگی ست. کتاب «کمیته» ماجرای یکی از همین مردم برابر جمعی از همین دست حکمرانان است؛ مردی قصد تغییری در زندگی اش دارد که امر شده از گروهی با نام مثالی کمیته، مجوز بگیرد. اعضای کمیته هم که معلوم است، مشتی صاحب منصب حکومتی که تنها دلیل صاحب منصبی و حضورشان در چنین گروهی، همان حماقت و پلشتی شان است. داستان کمیته، روایت «صنع الله ابراهیم» مصری، از یک مراجعه و تحقیر بی پایان پیش و پس آن است! اینکه شهروندی برابر جماعتی می ایستد و برابر احمقانه ترین پرسش ها (با ظاهری هوشمندانه) پاسخ هایی می دهد که درستند ولی آن پاسخ هایی نیستند که عده ای احمق دوست دارند بشنوند، به رمان کوتاه نویسنده ی مصری طنّازی درخشانی داده که خواننده اش را تا مرزهای قهقهه پیش می برد. هرچند خود آن خواننده، اگر در کشوری مشابه زیسته باشد، قطعا در پایان، با حس تحقیری پایان ناپذیر کتاب را خواهد بست!