هرمنوتیک فلسفی و نظریه ادبی

کتاب «هرمنوتیک فلسفی و نظریه ادبی» اثر جوئل واینسهایمر، کتابی پربار است که به رابطه بین هرمنوتیک و نظریه ادبی می پردازد. این کتاب با تأکید بر ایده های هانس گئورگ گادامر، یکی از شخصیت های اصلی هرمنوتیک قرن بیستم، بررسی می کند که چگونه نظریات او در حوزۀ هرمنوتیک فلسفی، درک ما از تفسیر و نظریۀ ادبی را تغییر می دهد. واینسهایمر کتابش را با ردیابی تاریخی سنت هرمنوتیکی از فردریش شلایرماخر تا پل ریکور شروع می کند و به نقش گادامر در این گفتمان می پردازد. به عبارت دیگر، او ابتدا سیر تحول تفکر هرمنوتیکی را ترسیم و زمینه را برای بحث در زمینه مبانی فلسفی نظریه ادبی فراهم می کند. او سپس به طور دقیق تری به هرمنویتک گادامر می پردازد. می توان گفت که مفهوم تفسیر به عنوان اثری از تاریخ، نه به عنوان یک کنش، بلکه به عنوان یک اشتیاق و میل، محور اصلی کتاب است. واینسهایمر سپس نقد گادامر از مفهوم نشانه شناختی زبان را بررسی می کند، که بر تعادل بین تفاوت و تشابه در رابطه لفظ و جهان تأکید می کند. این نقد گادامر از این جهت مهم است که در درک نقش زبان در تفسیر و شکل گیری معنا نقشی اساسی دارد. او سپس به نظریۀ گادامر دربارۀ استعاره می پردازد. واینسهایمر اهمیت استعاره در هرمنوتیک گادامر را مورد بحث قرار می دهد و نقش آن را در آمیختگی افق ها برجسته می کند - جایی که دیدگاه مفسر با بافت تاریخی متن مطابقت دارد. واینسهایمر نشان می دهد که چگونه گفتگو برای سرزندگی آثار ادبی و ارتباط مداوم آنها ضروری است. در فصل آخر کتاب، واینسهایمر مفاهیم هرمنوتیک گادامر را برای بحث های معاصر دربارۀ مطالعه اثر کلاسیک بررسی می کند. او برای مخاطبان این موضوع را می شکافد که ما اساسا به چه چیزی «کلاسیک» می گوییم.