نزدیکی

"نزدیکی" از "حنیف قریشی" رمان تحسین شده ای است که داستانی با لایه های تامل برانگیز را ارائه می کند. در این رمان کوتاه، "حنیف قریشی" تقریبا به طور کامل درگیر کشف پریشانی و تردیدی است که یک مرد با رسیدن به آخرین روز زندگی خود با همسر و خانواده اش قبل از اینکه به طور حتم برای ترک آنها در صبح روز بعد برنامه بریزد، احساس می کند؛ بدون هشدار و فقط با یک یادداشت در خط اول کتاب. "نزدیکی" شامل مشاهدات پراکنده و بسیار دقیق در مورد ازدواج، زنان، آرزو، زندگی و غیره است، زیرا راوی به طور تصادفی به زندگی خود نگاه می کند و بر روابط متمرکز است. این کتاب لزوما به جستجوی مستمر برای یک رابطه کامل کمک نمی کند، اما "نزدیکی" یک نگاه انتقادی به مبادلات و واقعیت های ازدواج است که اغلب مورد بررسی قرار نگرفته است. راوی و همسرش سوزان افراد باهوش و توانمندی هستند؛ یکی فیلمنامه نویس است و دیگری در انتشارات کتاب کار می کند. قابلیت های کلامی آن ها راهی به ازدواجشان پیدا نمی کند، زیرا درگیر سوء تفاهم، حقارت، عاری بودن از لطف و مهر، از هم گسیختگی و مواردی از این دست می باشند. از لحاظ ظاهری، آنها از یک زندگی راحت برخوردارند، همسر او مظهر کارآیی و حتی قدرت است. اما با این وجود، وی در خانه ی خود احساس در خانه بودن و راحتی ندارد و در فعالیت های همسرش، نوعی درماندگی حس می کند. گرچه او ماه هاست که این حرکت را در ذهن خود مرور کرده و به آن اندیشیده است، اکنون راوی به استدلال و فلسفه بافی می پردازد، توجیهات خود را برای ترک، مورد تصدیق قرار می دهد.

نکوداشت های این کتاب نیز بر یکی از ظریف ترین و دردناک ترین داستان هایی که تاکنون درباره ی احساسات درونی و ذهنیات یک مرد و تجزیه وتحلیلش خوانده ام… با دیالوگ هایی کوبنده و متفاوت… بیان واقعیتْ سخت است، اما قریشی با روراستی و اعتمادبه نفس کم نظیری از آن سخن می گوید، اگر بنا به گفته ی جان آپدایک، وظیفه ی نویسنده بیان چیزی باشد که فکر می کند درست است، قریشی در این مورد کاملا موفق عمل کرده، روراستی او با خودش تکان دهنده است و حنیف قریشی در شخصیت پردازی بسیار موفق عمل کرده است… تاکید می کنند.

بخش های برگزیده اثر نیز دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.