مهیای رقصی در برف

کتاب "مهیای رقص در برف" اثر مانیکا زگوستووا، بازتابی دردناک اما الهام بخش از زندگی زنان در اردوگاه های کار اجباری استالین است. این مصاحبه ها که در فضاهای خصوصی تهیه شده اند، نه تنها به رنج ها و سختی های اردوگاه ها پرداخته است، بلکه به توانمندی ها و زیبایی هایی که حتی در چنین شرایطی پدید آمده، نیز توجه می کند. جایی که فکر می کنیم فقط داستان های سیاهی وجود دارد، زگوستووا تصویرهایی از عشق، هنر و دوستی در میان این سختی ها را به تصویر می کشد. زنانی که حتی در شرایط سخت هم شعر می سرایند، قصه می خوانند و به یاد هم می آورند. هنر در این شرایط وحشتناک به آن ها امید و انسانیت بخشیده است. از نظر سبک، این مجموعه مصاحبه ها را می توان به تاریخ های شفاهی «سوتلانا الکسیویچ»، برنده ی جایزه نوبل سال 2015، نزدیک دانست. هر دو نویسنده به نحوی از گذشته ی تاریک شوروی برای روایت قصه هایی انسانی و پر از امید استفاده می کنند. در مجموع، «مهیای رقص در برف» یک اثر هنری است که با ویژگی های خاص خود، به تاریخ سیاه شوروی نگاه می کند ولی در همان زمان، به قدرت بی نهایت انسان در مواجهه با سختی ها اشاره دارد.

بخش های برگزیده اثر نیز دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.