شهر هر چقدر بزرگ تر می شود اتاق من تنگ تر می شود

من تنهایمدنبال رنج کشوری هستم که مرا آواره کرد صدای فیروز با من روبه رو می‏شود مانند شمشیر :«روزی به محلۀ خودمان برمی‏گردیم» من تنهایم، مانند قطارهای قدیمی سفر می‏کنم همراه همۀ سرزمین‏ها برای سرزمینی که روزی مال ما خواهد شد، و روزی که تنها به خانه می‏آیم جیبم را می‏گردم حافظۀ کودکی ام را می‏گردم زیر تخت را بالای غروب را و میان چمدان ها را و میان سوراخ‏های جوراب را جست وجو می‏کنم: ندیدی کشور من کجا گم شد؟! من تنهایم دنبال رنج کشوری هستم که مرا آواره کرد صدای فیروز با من روبه رو می‏شود مانند شمشیر : «روزی به محلۀ خودمان برمی‏گردیم» من تنهایم، مانند قطارهای قدیمی سفر می‏کنم همراه همۀ سرزمین‏ها برای سرزمینی که روزی مال ما خواهد شد، و روزی که تنها به خانه می‏آیم جیبم را می‏گردم حافظۀ کودکی ام را می‏گردم زیر تخت را بالای غروب را و میان چمدان ها را و میان سوراخ‏های جوراب را جست وجو می‏کنم: ندیدی کشور من کجا گم شد؟!