شعبده باز

همین است که می بینی ! یک بازی،که محض تماشاست، محض همین که لذتی ببری از این سرشبی که آمده ای داخل سالنی تاریک و ساکت خیره ای به دست های شعبده باز قهاری تا تو را از ملال یکنواختی جهان بیرون برهاند....شعر هم رویا زبان است، خواب دیدن زبان است در بیداری، جایی که دال ها از قید رها می شوند و خودشان را صدا می زنند. پس در شعبده باز هم شاعر لغت افسای ما از باب تمثیل و مشابهت و ارجاع دال ها به بیرون تمهید شعر نمی کند. شبیه و مثل و بمانند ندارد، شعبده بار و مرد گل و خرگوش و نیلوفر و گرازها همه خودشان هستند، در سفر از تاریک روشناتا خود سیاهی....