شب بی مهتاب

«شب بی مهتاب» کتابی است نوشته ی غلامرضا رضایی است و مروری تحلیلی و نظری بر آثار بهرام صادقی، نویسنده ایرانی دارد که در 48 سالگی درگذشت. این اثر دومین کتابی است که درباره ی بهرام صادقی و پس از مرگ او به چاپ رسیده است. «شب بی مهتاب» از سه بخش تشکیل شده است؛ بخش اول به مرور آثار و شروع کار بهرام صادقی می پردازد و همچنین به طرح مباحثی مانند زبان، فرم، طنز و نقش بازی در داستان های او اختصاص دارد. در بخش دوم هم، غلامرضا رضایی به نقد تنها داستان بلند صادقی، یعنی «ملکوت» می پردازد. اما بخش سوم در جهت آشنایی بیشتر و چگونگی کار و شگردهای بهرام صادقی نوشته شده است. بهرام صادقی آثار چندانی از خود به جا نگذاشت. حاصل زندگی ادبی اش مجموعه داستان های کوتاه «سنگر و قمقمه های خالی» و داستان بلند «ملکوت» است. بعد از مرگش نیز مجموعه ی دیگری از او به چاپ رسید به نام «وعده ی دیدار با جوجو موتسو». اولین داستان بهرام صادقی در سال 1335 در مجله ی سخن به نام، «فردا در راه است» به چاپ رسید؛ با شروعی توفانی و توصیف نعشی که روی دست مانده بود که کنایه ای به دوران سیاه کودتا بود. داستان های صادقی پر از مضامین شکست و نفرین زدگی با درون مایه هایی از تنهایی، بی هویتی، مرگ و بی معنایی با پایان هایی بی فرجام که اضطراب و حیرانی آن سال ها را منعکس می کنند است. او که خود پزشک بود، مانند جراحی بر میز تشریح، کالبد شخصیت های داستانی اش را می درید و این گونه شد که چهره پرداز شخصیت های دوره و زمانه اش شد؛ شخصیت هایی بیمار که هرکدام به دردی مبتلا بودند.