غلامرضا رضایی

غلامرضا رضایی (زاده اول اردیبهشت ۱۳۴۱ ه.ش مسجدسلیمان خوزستان) پدرش از علاقه مندان به شاهنامه و قصه های عامیانه بود و شغل آزاد داشت. رضایی فوق لیسانس زبان و ادبیات فارسی می باشد و به مدت ۲۰ سال در دانشگاه های آزاد و علمی کاربردی اهواز تدریس می کند وی مدت شش سال ساکن اصفهان بود که در همان زمان ضمن ارتباط با احمد میرعلایی به هوشنگ گلشیری معرفی شد و خود را از شاگردان وی می داند.رضایی متاهل و صاحب دو فرزند است.وی ازسال ۱۳۶۷ به داستان نویسی روی آورد. مصاحبه ها، نقدها وداستان هایش در مجلات و روزنامه های معتبر، از جمله کارنامه، عصر پنجشنبه ، کرگدن، زنده رود ،همشهری داستان ، کتاب هفته ، بهین نامه ، آرمان، شرق و اعتماد منتشر شده است.در آثار غلامرضا رضایی آمیختگی عناصر رئال و سورئال به چشم می خورد. او به ادبیات روز داستانی جهان و ایران آشنایی دارد و با احاطه بر ادبیات کهن فارسی، دارای نثری سالم و پخته است. از دیگر ویژگی های او توجه به زبان، فرم و شکست زمان می باشد. در نوشته هایش بینامتنیتی به آثار کهن، متون مقدس، اساطیر، بوم، فرهنگ فولکلور وعامه وجود دارد و نوشته هایش به شکلی مدرن ارائه گردیده است. درون مایه داستان هایش عشق، تنهایی، جنگ، مرگ و دغدغه های انسانی می باشند.