سپیده دمان فلسفه ی تاریخ بورژوایی

کتاب "سپیده دمان فلسفه تاریخ بورژوازی"، نوشتهٔ هورکهایمر، به مناسبت تعیین او به عنوان ریاست موسسه تحقیقات اجتماعی فرانکفورت (۱۹۳۰)، یک آزمایشگاه بود که به هدف آشکارسازی "نظریه انتقادی" در روزگار تولید آن معرفی شد. هورکهایمر در این کتاب با ماکیاولی، هابز، یوتوپیاپردازان برجستهٔ دوران رنسانس، ویکو و هگل به بحث می پردازد. در پایان این مسیر انتقادی، آشکار می شود که راه به سوی حقیقت، بخشی از حقیقت است. هورکهایمر، به طوری که از تاریخنگاری بی طرف و تلاشی برای فروکاهندهٔ جامعه شناسی دور می شود، "نمی تواند به یک موضوع تاریخی نزدیک شود مگر زمانی که با آن همچون جوهر فرد (موناد) برخورد کند" (والتر بنیامین). فلسفه نمی تواند به عنوان یک ایدئولوژی فروکاهنده تصور شود. در "فلسفه تاریخ بورژوازی در سپیده دمان"، سپیده دمان، علاوه بر فاش سازی ابزارانگاری سیاسی و سیاست به عنوان تکنیک تسلط بر انسان ها، در ادامه برنامه ی غربی بر تسلط بر طبیعت، طرحی از تاریخ انتقادی عقل سیاسی که جدا نشدنی از پیدایش دولت است را ارائه می دهد. این کتاب فراخوانی به عمل آورده و منبع وحدت و قدرت خود است. در همین حال، هورکهایمر در حالی که در برابر متافیزیک و جوهریت های موجود مبارزه می کند، از هشداردهندگی درباره "فروتنی اندیشه" و پایداری ایده آلیسم دموکراتیک فرونمی ایستد. "آن کس که صبر در مقابل رنج و مرگ را موعظه می کند، نباید فراموش کند که صبر جمعی که در برابر جریان تاریخی ایستاده، دلیل اساسی بر 'ضرورت انتظار کشیدن' است. "