تناقضات نابازیگری

نوشتن نقش بر اساس شخصیت یک بازیگر غیرحرفه ای، شکل دیگری از بی اعتقادی به بازیگری حرفه ای است. ایده این است که اگر موقعیت های دراماتیک قصۀ فیلم را براساس تجربه های یک بازیگر بنویسیم یا کمابیش این کار را بکنیم، در این صورت، بازیگر انگار خود کاراکتر باشد و رفتار و واکنش هایش طبیعی و باورپذیر خواهند بود. سرانجام، نباید فراموش کنیم که در سینما بخشی از بازی - یا آن چه تصور می شود بازی است - از راه تدوین و گریم و موسیقی و تنظیم فاصلۀ دوربین از (نا)بازیگر به دست می آید و نیازی به بازی به معنای واقعی وجود ندارد. عباس کیارستمی در سراسر دوران فیلمسازی اش، به شکل های گوناگون با این مسائل روبه رو بود. روبرت صافاریان در کتاب «تناقضات نابازیگری»، این پرسش اساسی را بررسی می کند که آیا می توان از سبک واحدی در بازی سینمایی در فیلم های عباس کیارستمی سخن گفت یا خیر؟ باور متداول این است که عباس کیارستمی در فیلم هایش، از نابازیگر استفاده می کرده است؛ اما واقعیت پیچیده تر از اینهاست. آیا شهره آغداشلو و محمدعلی کشاورز و ژولیت بینوش نابازیگرند؟ گفته می شود - خود کیارستمی تلویحا می گوید - که از این بازیگرها هم به صورت نابازیگر استفاده کرده است. با این همه، عکس این موضوع هم ممکن است صادق باشد. آیا کیارستمی در برخی مواقع از نابازیگران به جای بازیگر استفاده نکرده است؟ کتاب «تناقضات نابازیگری» نوشته ی روبرت صافاریان، به بررسی پیچیدگی مسئله ی مهم بازیگری در سینمای عباس کیارستمی می پردازد. مطالعه ی این کتاب را به دوستداران فیلم و سینما پیشنهاد می کنیم.