بیشه نشینان

رمان «بیشه نشینان» نوشته ی تامس هاردی اثری از ادبیات کلاسیک انگلیس است که در سال ۱۸۸۷ منتشر شد. داستان در روستایی خیالی روایت می شود؛ فضایی که در بسیاری از آثار هاردی تکرار می شود. رمان تصویری از زندگی روستایی، تضاد طبقاتی و کشمکش میان احساس و وظیفه را به نمایش می گذارد. محور روایت زندگی دختری به نام گریس مل بری است که پس از تحصیل در شهر به زادگاه خود بازمی گردد و میان دو جهان متفاوت سادگی و طبیعت بومی در برابر تجمل و جاه طلبی اجتماعی گرفتار می شود. گریس پیش تر به مردی روستایی و کارگر چوب به نام جایلز دلبسته بوده است. اما پدرش، که جاه طلبی اجتماعی دارد، از او می خواهد با مردی از طبقه ی بالاتر ازدواج کند. ورود پزشک جوانی به نام ادرد به روستا مسیر زندگی گریس را تغییر می دهد؛ ازدواج او با این مرد تحصیل کرده اما بی ثبات، به زودی به مجموعه ای از نارضایتی ها و دل سردی ها منجر می شود. در کنار این سه نفر، زنی ثروتمند به نام فلیس چارموند نیز در ماجرا حضور دارد که رابطه اش با ادرد بر پیچیدگی داستان می افزاید. همچنین شخصیت مارتی ساوت، دختر فقیر و خاموشی که در سکوت عاشق جایلز است، یکی از جنبه های تراژیک داستان را شکل می دهد. در بخش های میانی رمان روابط میان شخصیت ها به تدریج از شکل احساسی به درامی اجتماعی تبدیل می شود. هاردی تضاد میان ارزش های روستایی و جاه طلبی های شهری را در بستر طبیعتی زنده و توصیف شده با دقت شاعرانه به تصویر می کشد. جنگل ها، فصل ها و تغییرات طبیعی نه تنها پس زمینه ی روایت هستند، بلکه بازتابی از دگرگونی درونی شخصیت ها نیز محسوب می شوند. طبیعت در نگاه هاردی نیرویی مستقل است که سرنوشت انسان ها را رقم می زند؛ گاه پناهگاه و گاه داوری بی رحم در برابر ضعف و غرور انسان. «بیشه نشینان» ترکیبی از رئالیسم اجتماعی و تراژدی انسانی است؛ داستانی درباره ی ناتوانی عشق در برابر ساختار جامعه و بی رحمی زمان. هاردی از خلال این روایت، پرسشی بنیادین مطرح می کند: آیا انسان در جهانی که نیروهای بیرونی از طبیعت گرفته تا طبقات اجتماعی بر او سلطه دارند، می تواند واقعا آزادانه انتخاب کند؟