بعد دیگر نمی توان خوابید

«بعد دیگر نمی توان خوابید» نوشته ی ناتاشا امیری و شامل یازده داستان کوتاه است. ناتاشا امیری نویسنده ی باتجربه ای است که آثار متعددی دارد. او با همان مجموعه داستان اولش «هولا... هولا» خودش را به عنوان نویسنده ای بااستعداد معرفی کرد. امیری برنده ی جوایز ادبی متعددی از جمله جایزه گلشیری نیز شده است. مضمون بیشتر داستان های این مجموعه اجتماعی است اما نویسنده دغدغه های فرمی و ساختاری نیز دارد، بنابراین تلفیق دغدغه های اجتماعی و ساختار فکرشده، حال و هوای خاصی به داستان های این مجموعه داده است. ناتاشا امیری گفته است که در این مجموعه قصد داشته تجربه ی تازه ای در فرم و روایت را مزه مزه کند. هر یک از داستان های این مجموعه نشان دهنده ی یکی از دغدغه های اجتماعی نویسنده هستند. برای اجرای این دغدغه ها نویسنده جهانی را ترسیم می کند که به جهان واقع بسیار نزدیک است و از سوی دیگر شخصیت هایی را به نمایش می گذارد که چندبعدی و پیچیده هستند. بنابراین شخصیت پردازی مناسب و سنجیده از نقاط قوت داستان های این مجموعه است. زبان داستان ها نیز زبانی پخته و روان است که با توصیف های زنده و تصویرسازی مناسب و دقت در جزییات خواننده را با داستان همراه می کند. داستان «پندارهای یک دکتر منزوی» روایت یک دکتر زنان و زایمان است که مخالف افزایش نسل انسان هاست. در داستان «مرگ آباد» عده ای از افراد جامعه خوره گرفته و از بقیه جدا شده اند. در داستان «بعد دیگر نمی توان خوابید» که نام مجموعه نیز از آن گرفته شده است، لحظاتی از یک تصادف و جریان زندگی به شیوه ای خلاقانه روایت می شوند. داستان «ارتفاع» درباره ی دو دختر است که برای دیدن اماکن تاریخی به تبریز رفته اند. ناتاشا امیری در یکی از داستان های این مجموعه به محیط ادبی و زندگی نویسندگان نیز پرداخته است. داستان «کاکتوس، سیگار و هنرمند پسامدرن» زندگی نویسنده ای روایت می شود که از محیظ و فضای ادبی زده شده است. از جنس غبار، کوچه های تاریک پیچ درپیچ، تا این جا... تا بعد، خیابان «ب»، از چیزی که هستی بترس، و اولین و آخرین بار عناوین داستان های دیگر این مجموعه هستند. «بعد دیگر نمی توان خوابید» مجموعه داستانی از نویسنده ای باتجربه است و گزینه ی مناسبی برای علاقه مندان به داستان های کوتاه فارسی است.