ایران و آمریکا

این واقعیت را نمی توان نادیده گرفت که نه همه ی دشمنی ها ابدی اند و نه همه ی دوستی ها. تک تک آدم ها این گونه اند و کشورها هم قاعدتا باید به همین سیاق باشند، به خاصه که مناسبات میان کشورها را بیشتر از آن که مردمان شان معلوم کنند، حکمرانان معلوم می کنند. ایران و روسیه با جنگ های ده ها ساله طی سه سده ی گذشته و اینکه روس ها بارها دست به کشتار و خون ریزی و تجاوز به خاک و مال و مردم ایران زده اند، امروز قاعدتا باید بزرگ ترین دشمن ایران باشند، درحالی که به انتخاب حاکمان، امروز دوست و برادر خوانده می شوند. به همین سیاق در نقطه ی مقابل، ایران و آمریکا هستند که سبقه ی دوستی شان از 1720 میلادی شروع شده و موسسان کشور آمریکا خودشان را مأنوس با تاریخ ایران می دانسته اند و هیچ گاه هم رو در رو با ما نجنگیده اند و لااقل تا کودتای 28 مرداد 1332 فکر نمی کردیم دشمنی ای میان دو کشور وجود دارد. با این همه، ماجراهای مرداد 32 و آبان 58 نمی توانند پاک کننده ی تاریخ روابط حسنه ی بین دو سرزمین باشند. کتاب «ایران و آمریکا: از 1720 میلادی تا امروز» نوشته ی جان قزوینیان بر همین نکته استوار است و ماجراها، دوستی ها و دشمنی های بین این دو کشور را طی سه قرن بررسی کرده است. ایران و آمریکا به عمق روابط این دو کشور در سایه ی حکمرانان و مردمان شان در بستر تاریخ واقعی واقعا اتفاق افتاده نظر می کند و این مسئله را در نظر می گیرد و بر آن صحه می گذارد که تاریخ سرزمین ها را باید ورای روایت های یک سویه دید و تحلیل و تفسیر کرد.