انسانم آرزوست

کتاب "انسانم آرزوست" اثر داود فتحعلی بیگی، یکی از نمایشنامه های معاصر ایرانی است که در سبک سیاه بازی نوشته شده است. این اثر در سال ۱۳۹۰ به رشته تحریر درآمد و در سال ۱۳۹۵ در تالار سنگلج تهران به روی صحنه رفت. در این نمایشنامه، فتحعلی بیگی به شیوه ای منحصر به فرد از ترکیب سنت های نمایشی ایران، به ویژه سیاه بازی، با مفاهیم انسانی و اجتماعی پرداخته است. سیاه بازی یکی از شاخه های تئاتر سنتی ایرانی است که در آن دو شخصیت اصلی، یکی سیاه و دیگری سفید، به طور کمدی و گاه تراژیک، داستان هایی را بازگو می کنند. فتحعلی بیگی در "انسانم آرزوست" از این سبک بهره برده و آن را به عرصه ای برای بیان مسائلی همچون دردهای انسانی، آرزوها و سرنوشت های ناتمام تبدیل کرده است. این نمایشنامه نه تنها ویژگی های کمدی و طنز سیاه بازی را در خود دارد، بلکه به درون مایه های اجتماعی و فردی نیز توجه خاصی می کند. موضوع اصلی "انسانم آرزوست" جستجوی انسان در راه تحقق آرزوهای دست نیافتنی است. شخصیت های این نمایشنامه، که اغلب نمادهایی از انسان های واقعی جامعه هستند، در مسیر رسیدن به خواسته های خود با چالش ها و تضادهایی مواجه می شوند که در نهایت به نوعی از درک عمیق تر از زندگی و ماهیت انسان منتهی می شود. نمایشنامه با زبانی ساده و در عین حال نمادین، به پرسش هایی اساسی دربارهٔ معنای زندگی، مرگ، و ارزش های انسانی می پردازد. از دیگر ویژگی های برجسته این اثر، تلفیق فرم های سنتی با مسائل معاصر است. فتحعلی بیگی توانسته با استفاده از تکنیک های سیاه بازی، در عین حفظ اصالت نمایش های سنتی، به طرح موضوعات و دغدغه های جدیدی بپردازد که نه تنها برای تماشاگران امروز جذاب است، بلکه به یک نوع گفتگو میان سنت و مدرنیته تبدیل می شود. کتاب "انسانم آرزوست" از همان ابتدا توانسته نظر تماشاگران و منتقدان را جلب کند. اجرای آن در تالار سنگلج به مدت ۳۴ شب نشان دهنده موفقیت آن در جذب مخاطب و ایجاد ارتباط با بینندگان است. این اثر به دلیل ویژگی های خاص خود در نقد اجتماعی و پرداخت به مسائل انسانی، از جمله آثار مهم تئاتر معاصر ایران به شمار می آید. به طور کلی، "انسانم آرزوست" یک اثر چندلایه است که علاوه بر جنبه های تفریحی، عمق فکری و معنایی زیادی دارد و مخاطب را به تفکر درباره آرزوها، محدودیت ها و واقعیت های زندگی دعوت می کند.