الیزابت دوم

توماس برنهارد در هجو اجتماعات انسانی، استادی عجیبی دارد. او هم ترس و نکبت موجود در مضحکۀ استقبال از رایش سوم در میدان دلاوران را به هجو می کشد و هم نگاه مفتخرانۀ فرداستانی را که در بالکن اعیانی هرن اشتاین ویلچرنشین منتظر عبور ملکه الیزابت دوم هستند. روایت های طناز و انتقادی به مردمی که گویی همواره ناظربودن را دوست دارند. نویسنده در بازنمایی چهرۀ مفلوک طبقۀ اشراف و نوکیسگان، از ترفند سبکی ویژه اش در نوشتن دیالوگ ها و تک گویی های بلند و پر از نیش و غضب، با شدتی مثال زدنی بهره برده و نمایشنامه ای نوشته که به خوبی کمدی را به تراژدی پیوند می زند، هرچند از آغاز تا پایان، همه به جز اتریشی ها، خنده های بی پایانی سرخواهند داد!الیزابت دوم یکی از آخرین نمایشنامه های برنهارد پیش از مرگ اوست. این اثر را می توان در ادامۀ نمایشنامۀ میدان دلاوران خواند و اجرا کرد؛ و البته می توان گفت این نمایشنامه متنی است برای درک بهتر دلایل تنفر اتریشی ها از برنهارد و بالعکس! توماس برنهارد در هجو اجتماعات انسانی، استادی عجیبی دارد. او هم ترس و نکبت موجود در مضحکۀ استقبال از رایش سوم در میدان دلاوران را به هجو می کشد و هم نگاه مفتخرانۀ فرداستانی را که در بالکن اعیانی هرن اشتاین ویلچرنشین منتظر عبور ملکه الیزابت دوم هستند. روایت های طناز و انتقادی به مردمی که گویی همواره ناظربودن را دوست دارند. نویسنده در بازنمایی چهرۀ مفلوک طبقۀ اشراف و نوکیسگان، از ترفند سبکی ویژه اش در نوشتن دیالوگ ها و تک گویی های بلند و پر از نیش و غضب، با شدتی مثال زدنی بهره برده و نمایشنامه ای نوشته که به خوبی کمدی را به تراژدی پیوند می زند، هرچند از آغاز تا پایان، همه به جز اتریشی ها، خنده های بی پایانی سرخواهند داد! الیزابت دوم یکی از آخرین نمایشنامه های برنهارد پیش از مرگ اوست. این اثر را می توان در ادامۀ نمایشنامۀ میدان دلاوران خواند و اجرا کرد؛ و البته می توان گفت این نمایشنامه متنی است برای درک بهتر دلایل تنفر اتریشی ها از برنهارد و بالعکس!