اتفاق خودش نمی افتد!

بهرام بیضائی استاد طرح مسائل اجتماعی و انسانی در قالب فیلمنامه ها و نمایشنامه هایی با ساختار و طرح وتوطئه جذاب و پرکشش است. او مولفه های داستانهای حادثه ای و معمایی را با مهارت در آثارش به کار می برد و به همین دلیل آثار او ضمن ایجاد حس تعلیق در مخاطب و انتظار این که بداند پیش تر چه شده و بعد چه خواهد شد، او را درگیر تصویری می کند که بیضائی در قالب طرح این داستانهای حادثه ای و معمایی از جامعه و مسائل آن به دست می دهد. بیضائی در عین اینکه در آثارش همواره رویکردی انتقادی به جامعه دارد و تلخی ها را می بیند و به صراحت بیان می کند، جذابیت قصه گویی را فدای طرح مسائل اجتماعی نمی کند، بلکه نگاه نقادانه به جامعه را با هنر قصه گویی می آمیزد. فیلمنامه «اتفاق خودش نمی افتد» نیز از این قاعده مستثنا نیست. در این فیلمنامه با معمایی مواجهیم که به تدریج گره از آن گشوده می شود و در مراحل گشوده شدن این گره تصویری تلخ از جامعه ای ارائه می شود که غرق در خشونت و جنگ قدرت و منفعت طلبی و زد و بندهای مرموز است. وقایع این فیلمنامه در فاصله دهه 50 تا اوایل دهه 70 خورشیدی اتفاق می افتد و مثل بسیاری از دیگر آثار بیضائی در این فیلمنامه هم یک زن حضور پررنگ دارد؛ زنی به نام شیوا که جنگ قدرت و مناسبات جهان مردانه بر زندگی اش اثر می گذارد.