وقتی نیچه گریست

وقتی نیچه گریست آمیزه ای است از واقعیت و خیال، جلوه ای از عشق، تقدیر و اراده در وین خردگرای سده ی نوزدهم، و در آستانه ی زایش دانش روانکاوی. فردریش نیچه، بزرگ ترین فیلسوف اروپا، یوزف برویر، از پایه گذاران روانکاوی، دانشجوی پزشکی جوانی به نام زیگموند فروید، همه اجزایی هستند که در ساختار رمان در هم تنیده می شوند تا حماسه ی فراموش نشدنی رابطه ی خیالی میان بیماری خارق العاده و درمان گری استثنایی را بیافرینند. در ابتدای رمان، نیچه در نامه هایی که به لو سالومه می نویسد، مشخص می سازد که در پی ایده ای برای خودکشی است و لو سالومه، این زن دست نیافتنی از برویر می خواهد با استفاده از روش آزمایش درمان با سخن گفتن به یاری نیچه ی ناامید و در خطر خودکشی بشتابد. اما او چگونه می تواند این مرد مغرور تاریخ را وادار سازد که به پزشک یوزف برویر مراجعه کند ؟ در این رمان جذاب، دو مرد برجسته و اسرارآمیز تاریخ، تا ژرفای وسواس های خویش پیش می روند و در این راه، به نیروی رهایی بخش دوستی دست می یابند.

در معرفی این اثر به نکاتی مانند برنده ی جایزه ی کتاب کالیفرنیا سال 1992، فیلمی با همین عنوان به کارگردانی پینچاس پری در سال 2007 ساخته شده است و این کتاب با عنوان « وقتی نیچه گریست » نیز توسط نشر قطره منتشر شده است اشاره شده است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر بهترین دراماتیزه کردن فکر و ذهن یک متفکر بزرگ، پس از کتاب سناریوی فروید اثر سارتر و رمانی هوشمندانه با تحقیقاتی جامع و دقیق و تصوری غنی تاکید می کنند.