یادداشت های روزانه ی آلبی ساکس در زندان

آدمی که روزها پس از روزها در زندان انفرادی مانده و خواهد ماند، چه تجربه ای را از سر گذرانده و زمان ها و مکان برای او چه معنایی دارند؟ آدمی که به خاطر دفاع از آزادی محبوس است، زمان و مکان را چطور می بیند و فهم می کند؟ غیر از این است که قدرت تمام توان اش را به کار برده و می برد تا به مبارزان همیشه حاضر در سنگرهای آزادی بفهماند که باید سنگرها را ترک کرده و تسلیم همۀ آن صحنه پردازی هایی شوند که برپا کرده است؟ آدمی که می تواند بخشی از نیروی فاشیسم باشد ولی به دروغ پشت کرده و سمتی می ایستد که سرانجامش روزها و ماه ها و سال ها زندان انفرادی و شکنجه و سرحدات شقاوت است، چطور؟ آلبی ساکس، وکیل سفیدپوستی که در افریقای جنوبی زیر سلطۀ رژیم آپارتاید، برای ایستادن سمت حقیقت و دفاع از آزادی، پشت میله های انفرادی تا مرزهای جنون و ویرانی پیش رفت، یکی از نمونه ترین نام های تاریخ است برای یادآوری و تکرار اهمیت ایستادن بر سر ایده های رهایی بخش. دیوید ادگار، نمایشنامه نویس شهیر انگلیسی، در یادداشت های روزانۀ آلبی ساکس در زندان، روایت های این وکیل مبارز و آزادی خواه از زندان های آپارتاید را پیش رو گذاشته و یکی از تکان دهنده ‎ترین متن های نمایشی سدۀ بیستم را نوشته است. نمایشنامه ای در دو پرده و بیست وهشت صحنه، روایت تاب آوری یکی از آنها که هنوز امید داشت، از پس همۀ ناامیدی ها.