گنبد کبود

«گنبد کبود» مجموعه داستانی از کورش اسدی است. نویسنده ای صاحب سبک که فرصت پیدا نکرد تا داستان های بیشتری خلق کند، داستان نویسی خلاق که از شاگردان هوشنگ گلشیری بود. از مجموعه داستان «گنبد کبود» در جوایز ادبی جلال، مهرگان و داستان شیراز تقدیر شده است. این مجموعه شامل هشت داستان کوتاه است. داستان ها روایت گر انسان معاصر هستند، انسان هایی تنها که در فضای مدرن شهری انگار گرفتار، جهان ویژه ی خودشان هستند. فضای داستان ها وهم گونه است و تشخیص خیال و واقعیت در این داستان ها کار آسانی نیست. این یکی از ویژگی های داستان های کورش اسدی است؛ تلفیق خیال و و اقعیت و برداشتن مرز بین این دو. از این نظر شاید بتوان این داستان ها را در رده ی داستان های پست مدرن قرار داد. عدم قطعیتی که در این داستان ها وجود دارد نیز یک ویژگی دیگر ادبیات مدرن است که در این داستان ها نیز نمود دارد. «گوشه غراب» اولین داستان این مجموعه متکی به دیالوگ است. زن و مردی در کافه با هم صحبت می کنند. خواننده باید از خلال گفتگوهای این دو شخصیت داستان را کشف کند. شخصیت پردازی و فضاسازی داستان نیز از دل همین گفتگوها شکل می گیرد. مضمون داستان حکایت سرگشتگی انسان است. در داستان «گنبد کبود» بین خیال و واقعیت مرزی وجود ندارد و تشخیص این دو از هم سخت و حتی غیرممکن است. داستان از خلال یک بازی شکل می گیرد و به شکل یک بازی ادامه پیدا می کند (ویژگی دیگر داستان های پست مدرن) دختربچه ای هنگام بازی از جمع دوستانش جدا می شود و سرگرم خیال پردازی می شود. در داستان «پیاده» مردی از پیاله فروشی بیرون می آید و تا پارک انتهای خیابان می رود. رازهایی در زندگی این مرد و شخصیت های دیگر داستان وجود دارد اما فضا و خیابانی که مرد در آن قدم می زند نیز رازآمیز است. «برج» روایت جستجو به دنبال گمشده است که در انتها به جهانی فراواقعی منتهی می شود. پسری به دوستش می گوید نشانی از پدر گمشده ی او پیدا کرده است. آن ها با هم به دنبال آن نشان می روند. «خیابان کهنه» انگار فیلمی کوتاه است که چند تصویر با قاب هایی زیبا و خیال انگیز از جهانی آرام؛ خیابان، درخت و آب را به تصویر می کشد. «شهرزاد»، «فرشته نیستم آدمم» و «وادی وهم» عناوین داستان های دیگر این مجموعه هستند. وادی وهم در واقع همان جهان داستان های کورش اسدی است. خواندن داستان های مجموعه «گنبد کبود» در واقع پا گذاشتن به وادی وهم است.

در معرفی این اثر به نکاتی مانند شایسته تقدیر جایزه ی مهرگان ادب 1395 اشاره شده است.