گرگ های سرنوگراتس

داستان کوتاه گونه ای روایت داستان گوست که همواره اساسش را بر شدت و حدت، بریدن تکه ای از زمان و زندگی شخصیت ها و ضربه های ریزودرشت بنا نهاده و در همین مسیر نزد نویسندگانی خاص، هم چون تیغی برنده بوده است. بی رحمی نسبت به طبقات اجتماعی ختلف، شیوه و فرم زیست و زندگی آدم ها، چارچوب های اخلاقی – غیر اخلاقی - برآمده از دل برساخت های اجتماعی و... فقط بخشی از انگاره ی هکتور هیو مونرو، نویسنده ی شهیر انگلیسی ابتدای قرن بیستم است. این نویسنده که با نام ادبی «ساکی» می نوشت، به معنای تمام کلمه فرزند زمانه ی خودش بود؛ سال های آغازین قرنی که متوسط بودن در همه ی شئونش، ویژگی غالب طبقه ی نوظهور شهری بود که نه در زمره ی اشراف بودند و نه فرودستان، بلکه در فرایند شکل گیری دیوان سالاری جدید و ظهور بازارهای نو، سوداگرانه جز به منافع بلاهت بار مقطعی خودشان فکر نمی کردند و اخلاق و آداب دانی جز در راستای نمایشگری برایشان معنایی نداشت. ساکی با حسرت و شوق به جهان ازدست شده ای می نگریست که این طبقه در آن حضور نداشتند و کتاب «گرگ های سرنوگراتس» مجموعه ای از بهترین داستان های کوتاه او با همین انگاره هاست. این کتاب را برای شناخت نویسنده ای که بسیار کم از او خوانده ایم و هم چنین بازگشت به جهان نوشتاری پر از شدتی که دیرزمانی ست در ادبیات غایب است، باید خواند.