کین توزی

ماکس شلر (1874-1928) در سنت پدیدارشناسی در میان فیلسوفان عمده قاره آلمان در اوایل قرن بیستم مورد احترام و نادیده گرفته شده بود. مشاهدات و بینش های او در مورد «شکل خاص نفرت انسانی» و پدیده های اجتماعی و روان شناختی مرتبط، مبنایی توصیفی برای مفهوم فلسفی او از «کینه» فراهم کرد. شلر در سال 1928 به طور غیرمنتظره ای بر اثر حمله قلبی درگذشت. استنباط از افکار او از آن زمان همواره علاقه و بحث در مورد موضوعات مختلف را برانگیخته است. آثار او در فهرست کتاب سوزاندن نازی ها قرار داشت. به عنوان مفهومی که به مطالعه اخلاق تعلق دارد، کینه توزی بیانگر فرآیند متضاد اخلاق غیررسمی ارزش های شلر است. اما همچنین می توان گفت که کینه توزی به یکباره تاریک ترین و همچنین روان شناختی ترین و جامعه شناختی ترین موضوعات شلر است که نشان دهنده بسیاری از یافته های بعدی در آن علوم اجتماعی خاص است. خرد عامیانه با شناختن کینه توزی به عنوان یک چرخش ذهنی خودشکسته که غیرمولد و در نهایت اتلاف وقت و انرژی است، به معنای شلر نزدیک تر می شود. بلوغ به بسیاری از ما می گوید که تنفر پایدار به فرد نفرت انگیز بسیار بیشتر از هدف نفرت ما آسیب می زند. نفرت پایدار با جلوگیری از پیشرفت رشد عاطفی فراتر از احساس درد که به نوعی توسط کسی یا چیزی که منفور است (یعنی شخص دیگری، گروه یا طبقه ای از افراد) به بردگی می کشد.

بخش های برگزیده اثر نیز دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.