کوری عصاکش کور دگر

نقاشان رنسانس به شکل غیرقابل بازگشتی، منظر انسان به جهان را تغییر دادند. مجموعه ی عظیمی از نوابغ که سپهر خیال و قوه ی شناختشان، توأمان و هم سو حرکت می کردند و انسان از آن لحظه تا به امروز، برای دریافت و مواجهه با جهان و پدیده هایش، راهی جز نگریستن از چشم های آنان و هزارتوهای اذهانشان نداشته است. از داوینچی، میکل آنژ، رافائل، کارواجیو و بوتیچلی تا بوش و بروگل و دیگران، هرکدام در فرم و سبک چنان انقلابی بودند که هم چنان با حیرت به آثارشان نگاه می کنیم، گویی آن ها تاریخ را متوقف کرده و در روزی پس از روز واپسین به ما می نگرند! به سان آن روایت عهد جدید که می گوید: «... و عقابی را دیدم و شنیدم که در آسمان پرواز می کرد و به آواز بلند می گفت: وای وای بر ساکنان زمین. » نقاش هلندی مناظر رروستایی، همان پیتر بروگل که اسطوره ی ایکاروس و سقوط مرگبارش را از دل سنت یونانی – هلنی به روایتی بدل کرد پیرامون تنهایی و تک افتادگی آدمی در جهان، پیاده روی و سقوط کوران را نیز از روایتی انجیلی برگرفت و نقاشی تلخ و حیرت انگیز و درعین حال مضحکی را خلق کرد که در برابرش نمی دانی کجای بهت و نیشخند بایستی! کتاب «کوری عصاکش کور دگر» روایت «گرت هوفمان» آلمانی ست، متأثر از این اثر بروگل. هوفمان در این داستان، همه ی آن بلاهت زیسته، سرنوشت معلوم ولی نامنتظر انسان گرفتار در جهل که هیچ نمی بیند جز سوی تاریک و سیاه جهان را روایت می کند. کوری عصاکش کور دگر، داستان پردازی و به ادبیات درآوردن یک نقاشی است که با ایجازی مثال زدنی، هم تاریخ را احضار می کند و هم نقاشی و ادبیات را به یک دیگر پیوند می زند.