کسی را نکشته ام

پناه بر دانش سنگاز کشاله های نمناک روانهنگام که بی شکوه می غلتدیا در سکونت شکاف صخره ای،«پذیرنده» می ایستد. که اندوه توست «سنگ»و بهار است آن چه از شکاف زخمی سینه اشنفس نفس می زند. اینک پیاله بچرخانبه وقت نمناک شکوفه و بارانبه حیرت لرزان این رویشپیاله بچرخان،که گاه گل دادن سنگ است. پناه بر دانش سنگ از کشاله های نمناک روان هنگام که بی شکوه می غلتد یا در سکونت شکاف صخره ای، «پذیرنده» می ایستد. که اندوه توست «سنگ» و بهار است آن چه از شکاف زخمی سینه اش نفس نفس می زند. اینک پیاله بچرخان به وقت نمناک شکوفه و باران به حیرت لرزان این رویش پیاله بچرخان، که گاه گل دادن سنگ است.