کاغذدیواری زرد

«کاغذدیواری زرد» داستان کوتاهی نوشته ی شارلوت پرکینز گیلمن است. این داستان اولین بار در ژانویه ی ۱۸۹۲ در مجله ی نیوانگلند چاپ شد. «کاغذدیواری زرد» یکی از بهترین نمونه های داستان کوتاه گوتیک با پشتوانه ی فمینیستی به شمار می آید. این داستان چند صفحه ای کندوکاوی در مفاهیمی نظیر جنون، انزوا، نقش فیگور مردانه در اعمال قدرت بر زنان و نگرش های غالب بر خیال پردازی های زنان است. راوی داستان زنی بی نام است که همراه با همسرش به منظور بهبود از بیماری عصبی ای که از سر گذرانده به خانه ای خلوت و دورافتاده نقل مکان می کند. همسرش که پزشک است معتقد است او به استراحت و دوری از کار- که نوشتن است- نیاز دارد تا کاملا بهبود یابد. زن اما در خفا می نویسد و داستان را از خلال یادداشت های روزانه اش روایت می کند. از کاغذدیواری اتاق شان می گوید که زرد انزجارآوری است. این کاغذدیواری ذهن او را مدت ها با خود درگیر و وسواسی ترسناک را برایش ایجاد می کند وسواسی که زن را به مرز فروپاشی روانی می برد. داستان با یادداشت های عینی زن شروع می شود که از وضعیت زندگی خود شاکی است و از همسرش دلگیر است که به او حتی حق انتخاب اتاق دلخواهش را در خانه ای دورافتاده نمی دهد. سپس یادداشت ها رفته رفته گسیخته تر می شوند و ذهن زن آشفته تر می شود و از صداهایی می گوید که از داخل کاغذدیواری می شنود. حال وهوای گوتیک داستان و وحشت روانشناختی ای که رفته رفته به مخاطب خود تزریق می کند، آن را نمونه ی درخشانی در حوزه ی مطالعات زنان می کند و بر ضرورت ایجاد روایت های زنانه تاکید می کند. با توجه به زمان و سال انتشار اثر، این داستان را می توان داستانی پیش رو در این زمینه دانست و مضمونش را دغدغه ای مدرن و همچنان حاضر تلقی کرد. «کاغذدیواری زرد» بعدها الهام بخش اقتباس های تئاتری، سینمایی و حتی رادیویی بوده است و ردپای پررنگی در میان آثار داستانی فمینیستی و گوتیک دارد. از بین داستان های شارلوت پرکینز گیلمن «کاغذدیواری زرد» درخشان ترین و تاثیرگذارترین داستان محسوب می شود.