کابوس های کارلوس فوئنتس

مردمی که هر دقیقه ی زندگی شان، کابوس دیگران است، به واقع کابوس های خودشان، هرآن چه در خواب می بینند، چیست؟ مردمی که هربار از خانه بیرون می روند، هربار که پا به کافه ای می گذارند، هربار که پشت فرمان ماشین ها می نشینند، سوار اتوبوس ها می شوند، پشت میزها و صندلی های مدرسه ها و دانشگاه ها و اداره ها می نشینند، هربار که راه می روند یا می ایستند، نمی دانند مرگ قرار است از راه گلوله ای به تنشان برسد یا تیزی سرنیزه ای یا موج انفجار ماشینی پارک شده یا یک مسیح عراقی که برای نجات جان مادرش کمربند انتحاری پوشیده! این مردم، مردم داستان های حسن بلاسم عراقی اند که درهای زندگی به رویشان بسته شده و دوزخ دیگران را زندگی می کنند! کتاب «کابوس های کارلوس فوئنتس» مجموعه ای از دوازده داستان است، روایت گر مردمان سرزمینی که مقرر بود تاریخ را بسازند اما خودشان در دل هزارتوی تاریخ گیر کرده و دفن شدند. داستان های کتاب، از سلیم عبدالحسین زاده ی بغدادی شروع می شود که هرچه از خودش، نامش و تبارش فرار کرد، بازهم نتوانست از سرنوشت شوم خون روی پیاده ‎روها فرار کند، حتا در آمستردام! یا علی از بصره که استخوان های مادرش را برداشت و راهی سرزمین هایی شد که دیگر هیچ نرینه ای نتواند آزارش دهد. قصه های بلاسم، قصه های سرزمینی ست که سال هاست هیچ رحمی در آن نیست، نه برای جن و انس و نه حتی برای خرگوشی از منطقه ی سبز!