چین و ژاپن

سفرنامه کازانتزاکیس با عنوان «چین و ژاپن» به عنوان پر مخاطب ترین سفرنامه اش تاکنون شناخته شده است. این سفر به عنوان یک خبرنگار مخصوص روزنامه ای آتنی به سال ١٩٣٥ برگزار شد (٢٢ فوریه - ٦ مه). کتاب به سه بخش تقسیم می شود: بخش اول مربوط به سفر ژاپن در سال ١٩٣٥ است، بخش دوم به سفر چین در همان سال و بخش سوم با عنوان «بیست سال بعد» شامل آخرین نوشته های او درباره ی کتابی است که قصد داشت درباره چین بنویسد. این یادداشت ها مفصلا توسط همسرش که در سفر دوم همراه او بوده، حاشیه نویسی شده است. سفر اودیسه وار این "قلب دربه در" به "شرق بهشت" در ٥٢ سالگی او، یعنی در سنین پختگی و روزگاری که کازانتزاکیس از تحولات و دغدغه های روحی و فکری گذشته است، به انجام رسید. او در طول این سفر، سال هایی را که از مرحله های مختلفی از ارتقاء روحانی و تحولات انسان گرایانه عبور کرده است، به یاد می آورد. این مراحل شامل ملی گرایی اشراف سالارانه در گام نخست و سوسیالیسم آرمان شهری در گام دوم بوده و به مرحله ی "انسان گرایی جهانی و عروج روحانی" منجر شده است. اما این تجربه ها، کازانتزاکیس را از تأثیرگذاری روحانی و احساسی در مواجهه با انسان ها و فرهنگ ها بی نیاز نمی کند، و در گزارش گری تجربیات و مشاهداتش، همچنان احساساتی و پرشور را با خود حمل می کند. در بازگویی از سفر ژاپن و چین، به رنود دو ژورنال نوشته است: "چشمانم هنوز از شرق مملو است و قلبم شکسته می شود. اکنون همه چیز در اروپا برایم بی روح، بی مزه، بی بو، ناچیز و غم انگیز به نظر می آید. در ژاپن، بسیاری از چیزهای زیبا را دیدم و در چین، بسیاری از مردمان عمیق و انسان را مشاهده کردم. "