چطور کاملا ناپدید شویم و هرگز پیدا نشویم

«چطور کاملا ناپدید شویم و هرگز پیدا نشویم» نمایشنامه ای نوشته ی فین کندی است. کندی با این نمایشنامه جایزه ی جان وایتینگ را برای خود به ارمغان آورد که جایزه ای است که پرداختن به جهان امروز و مسائل آن را معیار ارزیابی آثار هنری قرار می دهد. از قواعد نمایشنامه کندی معاصر بودن موضوع آن است و او در این نمایشنامه در پی آن است تا رویکرد جنبشی را نشان دهد که قصد آن نمایان ساختن وجه تاریک و غیرمتمدن سرمایه داری متأخر بدون ظاهرسازی و بزک است. نویسنده می خواهد در این نمایشنامه، ارزش های جامعه را زیرسوال ببرد و دوگانه هایی همچون خوب-بد، طبیعی-غیرطبیعی و درست-غلط را به چالش بکشد. «چطور کاملا ناپدید شویم و هرگز پیدا نشویم» نمایشگر زندگی در لحظه ی لیمینال است: گذاری دائمی از وضعیتی تعریف پذیر و ایستا به وضعیتی دیگر، که طی آن سوژه از تمام ارکان هویت خود تهی می شود، و بی آنکه حتی نام مشخصی داشته باشد به بیرون از مرزهای اجتماع و فرهنگ رسمی رانده می شود. از این نظر می توان چنین تئاتری را واکنشی علیه نگرش محافظه کاری در سیاست دانست. اصطلاح لیمینال که بیشتر برای فضاهای معماری کاربرد دارد برای توصیف مکان یا وضعیت تغییر استفاده می شود. این اصطلاح از سال 2019 وارد زیبایی شناسی هنری شده است. فضای لیمینال ممکن است فیزیکی (به عنوان مثال یک خانه) یا روانی (مثلا دوره نوجوانی) باشد. تصاویر فضای لیمینال اغلب این حس انزوا را به تصویر می کشد و مکان هایی که اغلب مردم در آنها وجود دارند (مانند راه پله ها، جاده ها، راهروها و یا هتل ها) را به طور نگران کننده ای خالی از مردم نشان می دهد. زیبایی شناسی لیمینال ممکن است حالات وهم آلود، سورئال، نوستالژی و یا غمگینی را منتقل کند و پاسخ هایی از راحتی یا ناراحتی را برانگیزد.