پنج نمایشنامه ی عروسکی

در آن روح شاعرانه اش در قالبی نمایشی و نمادین تجلی یافته است. لورکا در این مجموعه، از قالب عروسکی نه برای سرگرمی، بلکه برای بیان عمیق ترین رنج ها و آرزوهای انسانی بهره می گیرد؛ او از عروسک ها به عنوان آینه هایی برای انسان یاد می کند، موجوداتی کوچک که زبان شان از جنس حقیقت است. نمایشنامه های این کتاب، در ظاهر ساده و کوتاه اند، اما درون مایه ای غنی دارند: عشق، مرگ، جدایی، رنج، و تمنای ارتباط با دیگران. لورکا در مقدمه ای می نویسد: «در این لحظات اسفبار جهانی، هنرمند باید با مردم بگرید و بخندد؛ باید تا کمر در مرداب فرو رود و دست کسانی را بگیرد که در پی سوسن سفیدند. » این جمله خلاصه ی جهان بینی اوست: هنرمند واقعی کسی است که در درد انسان شریک می شود. در این آثار، لورکا با لحنی شاعرانه و استعاری، جهانی می سازد که میان رویا و واقعیت معلق است. شخصیت های عروسکی اش، گاه کودک اند، گاه عاشق، گاه قربانی زمان و تقدیر. در پس لبخند و حرکت های شان، اضطراب و اشتیاق انسان مدرن نهفته است. ترجمه ی کتاب با حفظ موسیقی و ریتم شاعرانه ی زبان لورکا، روح اثر را زنده نگه می دارد. «پنج نمایشنامه ی عروسکی» کتابی است برای آنان که در پی تئاتری شاعرانه و اندیشمندانه اند؛ نمایش هایی که با سادگی عروسک آغاز می شوند، اما در نهایت به ژرف ترین لایه های روح انسان نفوذ می کنند.