پسرعمو پون

کتاب پسرعمو پون، رمانی نوشته ی اونوره دو بالزاک است که اولین بار در سال 1847 چاپ شد. پون، موزیسینی فقیر و سالخورده است که همان شهرت مختصر و کوتاهش نیز اکنون دیگر به هیچ تبدیل شده است. او که در آپارتمانی به همراه دوستش، یک زندگی آرام پاریسی را سپری می کند، اکنون فقط دو چیز هیجان انگیز در زندگی خود دارد: علاقه به خوردن شام در کنار خویشاوندان خودستا و ثروتمندش که به دیده ی تحقیر به او می نگرند، و اشتیاق نسبت به مجموعه ی اشیای عتیقه ی خود. اما وقتی خویشاوندان پون از ارزش واقعی این اشیا و آثار هنری عتیقه مطلع می شوند، نگاه از بالا به پایین و حقارت آمیزشان به پون به سرعت از بین می رود و هر کدام تلاش می کنند تا به روشی، سهمی از میراث پون را از آن خود سازند.

در معرفی این اثر به نکاتی مانند اونوره دو بالزاک از برجسته ترین نویسندگان قرن نوزدهم اشاره شده است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر تأملی بدبینانه اما همیشه با کورسویی از امید بر سرشت انسان، در زمره ی آخرین و برترین رمان های بالزاک در رابطه با جامعه ی شهری و یکی از بزرگترین رمان های بالزاک تاکید می کنند.