پایان ناخرسندی؟

هرچند مارکسیسم بیشترین روشنگری را در زمینهٔ روی گردانی از جامعهٔ سنتی و روی آوردن به مدرنیته انجام داده است، درک ماهیت گذار از جامعهٔ بازداری به جامعهٔ لذت نیازمند بینش روان کاوی است. نکتهٔ اساسی ای که باید دربارهٔ جامعهٔ لذت بازشناخت این است که جستجوی لذت همواره در آن نافرجام بوده است. جامعه نه تنها لذتی را که وعده داده فراهم نکرده بلکه آن را بیش از پیش دسترس ناپذیر ساخته است. آنچه جامعهٔ لذت آشکار می سازد امکان ناپذیری هر گونه تجربهٔ مستقیم لذت است: اگر تلاش کنیم لذت را مستقیما تجربه کنیم، ناگزیر آن را از دست می دهیم. مک گوان در فصل نخست این کتاب بین جامعهٔ بازداری و جامعهٔ لذت تمایز می گذارد و سپس شاخصه های مختلف جامعهٔ لذت و پیامدهای روی گردانی از جامعهٔ بازداری و روی آوری به جامعهٔ لذت فرمایشی را می کاود. او با تکیه بر آرای لکان و ژیژک در حوزهٔ آثار گوناگون ادبی و سینمایی به کاوش شاخصه هایی می پردازد که در دگرگونی نظم اجتماعی مؤثرند. تاد مک گوان پروفسور دانشگاه ورمونت است. او در مطالعات خود بر فلسفهٔ هگل، روان کاوی، و اگزیستانسیالیسم متمرکز بوده و دربارهٔ فصل های مشترک این حوزه های اندیشه با سینما تأمل کرده است.