ویلیام شکسپیر

این یک تفسیر مجدد جسورانه و بدیع از تقریبا تمام نمایشنامه های اصلی شکسپیر، در پرتو ایده های مارکسیستی، فمینیستی و نشانه شناختی زمان خودمان است. کتاب از طریق مجموعه ای از خوانش های دقیق و سرسختانه، تعدادی از مشکلات یا درگیری های مداوم در درام شکسپیر را روشن می کند - به ویژه تضاد بین کلمات و چیزها، بدن و زبان، که از نظر قانون، جنسیت و طبیعت نیز مورد بررسی قرار می گیرد. تری ایگلتون استدلال می کند که زبان و میل توسط شکسپیر به عنوان نوعی «مازاد» بیش از بدن، نقش های پایدار و اجتماعی و طبیعت ثابت انسانی دیده می شود. اما نگرش نمایشنامه ها به چنین «مازادی» عمیقا دوسوگرا است. اگر آن را به عنوان منبع خلاقیت انسان تحسین کنند، از نیروی آنارشیک و متجاوز آن نیز می ترسند. کتاب به طور قانع کننده ای نشان می دهد که زیربنای چنین ابهاماتی، یک مبارزه ایدئولوژیک عمیق تر است، بین سنت گرایی فئودالیستی از یک سو، و ظهور اشکال جدید فردگرایی بورژوایی از سوی دیگر. این کتاب نشان می دهد که چگونه در پرتو نظریه های امروزی خودمان در مورد زبان، تمایلات جنسی و جامعه، می توانیم مسائل موجود در درام شکسپیر را که قبلا مبهم مانده اند، درک کنیم.