وسایل بی هدف

ارزیابی مجدد اساسی از نقش مناسب سیاست در زندگی معاصر. جورجیو آگامبن، فیلسوف برجسته سیاسی، در این بازاندیشی انتقادی مقوله های سیاست در یک زمینه اجتماعی-سیاسی و تاریخی جدید، برای پرداختن به وضعیت و ماهیت خود سیاست، از آثار قبلی خود استفاده می کند. آگامبن که سیاست را با شکست های خودآگاهی و پیامدهای خود روبه رو می کند، تحلیل خود را بر اساس ارتباط آشکار معاصر تنظیم می کند. او به روش کنایه آمیز و جذاب خود، سیاست ژست را پیشنهاد می کند - سیاست ابزارهای بدون هدف. در میان موضوعاتی که آگامبن مطرح می کند، پارادایم های سیاسی «به درستی» تجربه، و همچنین آن هایی است که عموما به عنوان سیاسی تلقی نمی شوند. او کار خود را در مورد قدرت زیستی که فوکو آغاز کرده بود، آغاز می کند و زندگی طبیعی انسان ها را به مرکز شهر بازمی گرداند و آن را مبنای اصلی سیاست می داند. سپس به موضوعاتی مانند حالت استثناء (تعلیق موقت حکم قضایی) می پردازد. اردوگاه کار اجباری (منطقه بی تفاوتی بین عمومی و خصوصی و در عین حال ماتریس مخفی فضای سیاسی که در آن زندگی می کنیم)؛ پناهنده ای که با شکستن پیوند بین انسان و شهروند، از وضعیت حاشیه ای به کانون بحران دولت-ملت مدرن می رود. و حوزه ابزارها یا حرکات خالص (آن حرکاتی که چیزی بیش از وسیله باقی نمی مانند، خود را از هرگونه ارتباط با اهداف رهایی می بخشند) به عنوان حوزه مناسب سیاست. کار آگامبن با توجه به خواسته های فوری لحظه سیاسی و همچنین به ورشکستگی گفتمان سیاسی، سیاست را زنده می کند و زندگی را به سیاست باز می گرداند. جورجیو آگامبن در کالج بین المللی فلسفه در پاریس و در دانشگاه فلسفه تدریس می کند. ماسراتا در ایتالیا او نویسنده زبان و مرگ (1991)، بند (1992) و جامعه آینده (1993) است که همگی توسط انتشارات دانشگاه مینه سوتا منتشر شده اند.