هیروشیما عشق من

به یقین، تاریخ تاکنون فاجعه ا ی به سبعیت و ویرانگری بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی به خود ندیده است و به احتمال بسیار زیاد پس ازاین نیز نخواهد دید. سینما در مقام یگانه مدیومی که توانایی به چنگ آوردن تاریخ و ثبت و ضبط واقعیت را دارد، همواره در طول تاریخش در لحظه های خطیر، دقیق ترین روایت و تصیر ممکن را به ما ارائه داده است. فیلم «هیروشیما عشق من» در ادامه ی سنت سترگ روبرتو روسلینی در «رم شهر بی دفاع» و «آلمان سال صفر»، چنان در تصویر و پرداخت جزئیات فاجعه ی انسانی و زیست محیطی بمباران اتمی هیروشیما موفق بوده که شاید بتوان گفت نظیری نمی ‎توان برایش سراغ گرفت؛ فیلمی که ماجرای عاشقانه ی زنی فرانسوی و مردی ژاپنی را در بستر هیروشیمای پس از واقعه، به تراژدی بزرگ تر هستی شناختی و اخلاقی جهان امروز تبدیل می کند. کتاب ««هیروشیما عشق من» پژوهش سترگ «کریستف کارلیه» درباره ی این فیلم است که «مارگریت دوراس» آن را نوشته و «آلن رنه» کارگردانی کرده است. کتاب از شکل گیری روایت داستان فیلم، درونمایه و تطابق تاریخی نعل به نعلش با واقعه شروع کرده و با پرداختن به فرم روایی، کار دوراس و رنه در متن و کارگردانی و همچنین نقش بازیگران ادامه داده و با مواجهه ی مخاطبان با فیلم پایان می پذیرد. هرچند کتاب با توجه بسیارش به کار دوراس در قامت نویسنده، گویا به او وزن بیشتری می دهد و این مهم در موخره ی کتاب یعنی «ژرف خوانی بخشی از متن» یا همان دکلمه ی ملاقات، مشهود است، اما هم چنان به خود فیلم و اهمیت کار رنه پایبند است و خواندنش زوایای تاریک بسیاری از این فیلم مهم و پیچیده ی تاریخ سینما را روشن می کند.