همه ما سرباز بودیم

خاطرات مهدی تجر که با زبانی داستانی و به زیبایی نوشته شده اند، روایتی منسجم و به هم پیوسته اند از روزهایی غرور آمیز و در عین حال تلخ و غمبار در جبهه های جنگ تحمیلی و اردوگاه اسرای ایرانی. تجر در این کتاب، روزگار و سیر زندگی گروهبان وظیفه ای را شرح می دهد که دوران سربازی اش را می گذراند؛ جوانی بیست ساله که از گرگان به جنوب می رود و در اوج جوانی و شادابی، اسیر بعثی ها می شود و هر دو پایش را از دست می دهد. کتاب سرشار از لحظه های هیجان آور، دلهره و امید و روشنایی است. در برخی فصل ها روایت به گونه ای است که نفس را در سینه خواننده حبس می کند و او را می برد به روزهایی که برای حفظ این سرزمین، هر روز چندین جوان رشید چهره در نقاب خاک می کشیدند و شهید می شدند. صداقت راوی در جای جای «ما همه سرباز بودیم» موج می زند؛ از لحظه ای که به جبهه می رود تا روزی که در کانالی بیابانی و پرت و دور افتاده هر دو پایش مجروح می شود و شبی که زیر باران شلاقی، یکه و تنها می ماند و به آسمان خیره می شود و وقتی به هوش می آید عراقی ها را بالای سر خود می بیند... کتاب نثری زیبا و خواندنی دارد و ساختار و نوع روایت آن به رمان پهلو می زند.