همشهری کین

همشهری کین شاید همان فیلم ناطق آمریکایی باشد که به نظر می رسد به طراوت و تازگی همان روزی است که اکران شد. حتی شاید تازه تر هم به نظر بیاید. بسیاری از چیزهای فیلم که برای سال ۱۹۴۱ قراردادی و حتی پیش پا افتاده بودند حالا دیگر یا به گذشته تعلق دارند یا فراموش شده اند یا تازه به نظر می رسند. مخاطبان جدید می توانند حتی بیش از نسل قبلی از زرق و برق تئاتری ارسن ولز لذت ببرند، چون با سنتی که این کار از دلش بیرون آمده خیلی ناآشنا هستند. ولز جوان -که در زمان اکران فیلم بیست و پنج سال بیشتر نداشت- به این عادت داشت که دیگران او را به «نمایش گری افراطی» متهم کنند، اما همان مخاطبان جوانی که «تئاتر» را پس می زنند با معصومیت و ساده دلی به گستاخانه ترین ترفندهای تئاتری -و نمایش های رادیویی قدیم- در همشهری کین واکنش نشان می دهند.