همزاد

از جمله آثار دراماتیکی است که در قالبی فشرده و با بهره گیری از زبانی فلسفی، به واکاوی مفاهیمی چون هویت، دیگری، تنهایی و گسست از واقعیت می پردازد. این اثر در هشت پرده تنظیم شده و عمدتا در بستری بسته و نمادین میان دو شخصیت «مرد» و «مرد جوان» جریان می یابد. نویسنده با اقتباس و الهام از فضای اگزیستانسیالیستی و به ویژه داستان «هروسترات» اثر ژان پل سارتر، جهانی را ترسیم می کند که در آن مرز میان واقعیت و توهم به شدت متزلزل است. شخصیت ها، که گاه به سان تصویر و انعکاس یکدیگر جلوه می کنند، در کشاکشی پرتنش و ذهنی، خود را در برابر پرسش های بنیادینی از ماهیت خویشتن، آزادی، مسئولیت و سرنوشت می یابند. دریچه ی آتش، صدای تکرارشونده، و فضای تنگ و بسته، همه در خدمت ایجاد فضایی خفه کننده و ذهن فرسا هستند که مخاطب را نیز درگیر خلسه ی روانی اثر می سازد. «همزاد» را می توان نمونه ای درخشان از نمایش نامه نویسی معاصر دانست که با بهره گیری از عناصر روان کاوانه و فلسفی، تلاش دارد تا از دل گفت وگوها و تقابل ها، آینه ای پیش روی انسان معاصر بگذارد تا به خویش در آیینه ی دیگری بنگرد. زبان اثر، در عین ایجاز، سنگین و چندلایه است و صحنه ها حامل بار نمادین بالایی اند. این نمایش نامه از آن دست آثاری ست که تماشاگر و خواننده ی خود را نه فقط به تماشا، بلکه به اندیشیدن فرامی خواند.