همان است که بود

ماجرا به این سادگی ها هم نیست که به خوردمان داده اند. سیر حرکت سرزمین بزرگ روسیه از حکومت تزاری به شوروی و پس از آن به پوتینیسم! نگاهی به روسیه ی پیش از شوروی نشان می دهد که چه طور بلشویک ها در یکی دو دهه، کشوری سرشار از فقر، بی سوادی، گرسنگی و بدون کمترین نشانه ای از پیشرفت و توسعه را به یکی از دو ابرقدرت جهان تبدیل کردند. با این همه، حاکمام شوروی با وجود همه ی دستاوردهایشان در صنعت و شاخص های توسعه مثل بهداشت، آموزش و مسکن، چنان خودکامه و جبار بودند و حکومتی سراسر پلیسی و امنیتی را بنا نهاده بودند که درنهایت فروپاشی اتفاق افتاد و روسیه وارد عصر پساشوروی و پوتینیسم شد که خود شکل دیگری از خودکامگی ست که صنعت و تکنولوژی در آن هم چنان به پیش می تازد ولی مردم دیگر مثل دوران شوروی بدون دغدغه ی مسکن و بهداشت و آموزش نیستند و باید هم حاکم جبار را تحمل کنند و هم در بدبختی های روزمره شان دست و پا بزنند. کتاب «آینده تاریخ است» با هفت شخصیت، شبه داستانی را از روسیه ی پساشوروی روایت می کند، درست پس از روزهایی که پیرمردهای حزب کمونیست شوروی یکی یکی مردند و جوان هایی بر سر کار آمدند که فکر می کردند چیزهایی قابل اصلاح شدن است و درنهایت شوروی را با مغز به زمین زدند. ماشا گسن در «آینده تاریخ است: چگونه تمامیت خواهی دوباره بر روسیه مسلط شد» گویی خودش و دوستانش در روسیه ی سه چهار دهه ی اخیر از گوشه وکنار کشور به مسکو آمده اند و هرکدام ناداستان هایی از زیستن در پساتوتالیتاریسم پوتینی با خود حمل می کنند تا به ما بگویند. آینده تاریخ است را برای فهم چرایی فروریختن هرآنچه سخت و استوار است و دود شدن و به هوا رفتنش و چگونگی ادامه ی حیات بر کپه های آن خاکستر، باید خواند.