هرچه باداباد

نویسنده ای که نوشته هایش را بر ترس ها و فقدان ها بنا کرده است، در روزهایی که همه ی ساکنان زمین، آرام آرام درحال گذار از پاندومی دستوپیایی کرونا هستند، تریلوژی اش را با «هرچه باداباد» تکمیل کرده است. استیو تولتز، نویسنده ی یکی از بحث برانگیزترین رمان های هزاره ی سوم، چهارده سال پس از «جزء از کل»، این بار بودن و نبودن را به کناری نهاده و جهانش را بر سیر و سلوک حضور در میان فاصله ی آغاز و انجام استوار کرده است. اگر زیستن اجباری ست که بر ما مستولی ست و نبودشدن نیز حتمیّتی بی بازگشت است، جهانی ورای این دو چگونه خواهد بود؟ آن گاه که هراس و هول از بودن و نبودن، به هول و هراس از زندگی و مرگ مدام مبدل شود، این جهان چه گونه خواهد بود و انسان گیر افتاده و زنجیرشده در آن، چه خواهد کرد؟ آدمی که همه ی زیستنش در ازدست شده ها و به دست نیامدنی ها خلاصه شده و درعین حال این همه افسوسی تمام نشدنی ست که نمی شود بر آن فائق آمد؛ مسئله ی کتاب هرچه باداباد این است ! و البته انبوهی پرسش اساسی که در گیرودار چنین مسئله ای برابر ما قرار خواهد گرفت و در این داستان عجیب باید به دنبال پاسخ هایشان بود.