نیکسون کیسینجر و شاه

کتاب «نیکسون، کیسینجر و شاه: روابط ایالات متحده آمریکا و ایران در دوران جنگ سرد» نوشته رهام الوندی بررسی مفصلی از روابط بین ایالات متحده و ایران در دوران دولت نیکسون است. این کتاب بر تعاملات بین رئیس جمهور ریچارد نیکسون، هنری کیسینجر مشاور امنیت ملی او و شاه ایران، محمدرضا پهلوی، در یک دوره حساس در جنگ سرد متمرکز است. رهام الوندی دانشیار تاریخ بین الملل در دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی لندن (LSE) است. تحقیقات او عمدتا بر تاریخ ایران و روابط خارجی آن متمرکز است. این کتاب ابتدا به بررسی تعاملات استراتژیک بین ایالات متحده و ایران می پردازد که در دوران ریاست جمهوری نیکسون تثبیت شد. الوندی توضیح می دهد که چگونه نیکسون و کیسینجر ایران را به عنوان متحدی حیاتی در خاورمیانه، به ویژه در زمینه جنگ سرد می دیدند. آنها معتقد بودند که یک ایران قوی می تواند به عنوان سنگری در برابر نفوذ شوروی در منطقه باشد. الوندی تأثیر دکترین نیکسون بر روابط ایران و آمریکا را بررسی می کند. این دکترین که در سال 1969 اعلام شد، بر نیاز متحدان ایالات متحده به مسئولیت بیشتر برای دفاع از خود تأکید داشت. این سیاست منجر به افزایش حمایت نظامی و اقتصادی از ایران شد و شاه را قادر ساخت تا نیروهای مسلح خود را مدرن کرده و نفوذ منطقه ای بیشتری را اعمال کند. فصل بعدی کتاب، دیپلماسی شخصی بین نیکسون، کیسینجر و شاه را برجسته می کند. الوندی بینش هایی را در مورد جلسات و مکاتبات آنها ارائه می دهد و نشان می دهد که چگونه روابط شخصی آن ها بر تصمیمات سیاسی تأثیر گذاشته است. جاه طلبی های شاه و تمایل او برای تسلط منطقه ای اغلب توسط نیکسون و کیسینجر حمایت می شد که او را شریک قابل اعتمادی می دیدند. بخش قابل توجهی از کتاب به کمک های اقتصادی و نظامی ایالات متحده به ایران اختصاص دارد. الوندی جزئیات فروش گسترده تسلیحات و کمک های مالی را که رژیم شاه را تقویت کرد، توضیح می دهد. هدف از این حمایت تقویت توان نظامی ایران و تضمین نقش آن به عنوان یک قدرت منطقه ای بود. الوندی در نهایت، تأثیر بلندمدت روابط نیکسون-کیسینجر-شاه بر روابط ایران و آمریکا و به طور گسترده تر، خاورمیانه را ارزیابی می کند. به عقیدۀ وی سیاست ها و تصمیم های اتخاذ شده در این دوره پیامدهای ماندگاری داشته و منجر به انقلاب ایران در سال 1357 و تغییرات متعاقب آن در روابط ایالات متحده و ایران شده است.