نواختن در تاریکی

کتاب «نواختن در تاریکی» کتابی در حوزۀ نقد ادبی است که توسط تونی موریسون به رشته تحریر در آمده است. این کتاب که در سال 1992 منتشر شد، بررسی عمیقی از حضور آفریقایی ها در ادبیات آمریکا و چگونگی شکل دهی آن ها به تخیل ادبی آمریکای سفیدپوست است. این کتاب موریسون از مجموعه ای از سه سخنرانی در دانشگاه هاروارد در سال 1990 سرچشمه گرفته است. موریسون، ابتدا، مفهوم «سفیدپوست» را در تخیل ادبی بررسی و استدلال می کند که ادبیات آمریکا از نظر تاریخی با حضور ناشناخته «سیاه پوستان» تعریف شده است. او معتقد است که این حضور در شکل دهی به مضامین، روایت ها و شخصیت پردازی ها در آثار نویسندگان اصلی سفیدپوست آمریکایی موثر بوده است. او سپس خوانشی انتقادی از نویسندگانی مانند ویلا کاتر، ادگار آلن پو، ناتانیل هاثورن و ارنست همینگوی ارائه می دهد. موریسون به این موضوع می پردازد که چگونه برداشت این نویسندگان از «سیاه پوستان»، شکل مشخصی به آثار آنها و در نتیجه به سنت ادبی آمریکایی داد. او نشان می دهد که «سیاه پوستان» نقش مهمی در ساختار روایت های این نویسندگان دارند و بر توسعه شخصیت ها و خطوط داستانی تأثیر می گذارند. موریسون سپس حضور «آفریقایی ها» را در ادبیات کلاسیک آمریکا مورد بحث قرار می دهد و بررسی می کند که چگونه شخصیت های ادبی سفیدپوست، نسبت به حضور آفریقایی ها، ترس و وحشت نشان می دهند. کتاب «نواختن در تاریکی» به دلیل تحلیل های روشنگرانه اش مورد تحسین قرار گرفته و به طور قابل توجهی بر بحث های مربوط به نژاد در ادبیات آمریکا تأثیر گذاشته است. منتقدان، به قدرت اخلاقی و عاطفی کاوش های موریسون اشاره، و به نقش کتاب در تغییر چشم انداز نقد فرهنگی اذعان کرده اند.