نمایی روشن تر

آموزش دقیقا از لحظه ای که تبدیل به نظام شد و شکل سیستماتیک گرفت، بخش بزرگی از مسئولیت هرآنچه آدم ها در جوامع مختلف به آن تبدیل شده اند را باید به عهده بگیرد! هشدارهای عالمان علوم تربیتی و علوم اجتماعی، به خاصه در طول قرن گذشته، همواره متوجه وضعیت مدارس و شیوه های آموزشی و تربیتی آن ها در سرتاسر جهان بوده است. مدارسی که با دانش آموزان از کودکی به مانند مشتی زندانی و مجرم یا گله هایی از احشام برخورد کرده و می کنند، فهم درستی از انسان و کودکی اش ندارند. نکته ی دیگر اکثریت قریب به اتفاق مدارس در همه ی جهان، این بوده و هست که مدرسه ها به جای آموزش و تربیت بر اساس معیارهای اخلاق انسانی، برابری، عدالت و آزادی، آن هم با درک مسئله ی کودک بودن، مروج خواسته های حکومت ها و صاحبان پول و قدرتند. در میان خیل عظیم مدارسی که تحت لوای نظام های آموزشی مختلف، انسان بودن را به بچه ها یاد نداده اند، مدرسه ی سادبری ولی در ماساچوست آمریکا، نمونه ای یگانه و درخشان است که از اواخر دهه ی 1960 کار خود را آغاز کرده و هم چنان با حفظ همان آرمان بزرگ و شگرف اولیه اش، به تجربه ای ناب در تاریخ آموزش تبدیل شده است. کتاب «تجربیات مدرسه ی سادبری ولی؛ به روایت دست اندرکاران یکی از قدیمی ترین مدارس دمکراتیک دنیا» مجموعه ای از یادداشت ها، جستارها و مقاله های افراد مختلفی ست که در این مدرسه فعالیت کرده و تجربه هایشان را نوشته اند. این کتاب با توجه به فرم رهایی بخش آموزش در مدرسه ی سادبری ولی و نتایج درخشان آن در دهه های متمادی فعالیتش، می تواند کمک حال همه ی دست اندرکاران نظام آموزشی، آموزگاران، والدین و حتی دانش آموزان باشد. تجربیات مدرسه ی سادبری ولی روایتگر فرمی از آموزش مبتنی به نیازهای کودکان و نوجوانان از درون حالات، روحیات و افکار خودشان است که موفقیت هر انسان را چیزی تحمیلی و از بیرون تصویر نمی کند و رستگاری را امری درونی و فردی که مبتنی بر هم زیستی و تعهد به جامعه ی انسانی ست، می داند.