نمایش افسانه ای برای وقتی دیگر

در تعبیری نیچه ای، تنها زمانی به آزادی می رسیم که دیگر از دستور زبان پیروی نکنیم! شاید این ایده را بتوان جانمایه ی نظرگاه «لویی فردینان سلین» دانست؛ نویسنده ای که مرزهای رادیکالیسم در نوشتن رمان را به سرحداتی رساند که هیچ کس از تیغ برهنه ی زهرآگینش در امان نبود، حتی خودش! او ناسازگار با هر مفهوم پردازی پیشینی، هر نظم استوار و هر برساخت اجتماعی بود که انسان را در گیرودار افسانه پردازی های معطوف به مفاهیم القایی هزاره ها، قرن ها و دهه ها، در حبس کرده اند! کتاب «نمایش افسانه ای برای وقتی دیگر» را می توان حمله ورترین رمان سلین دانست که همه ی شاخصه های سبکی او را با شدتی تمام عیار در خود جای داده است. این رمان که در سخت ترین روزهای زندگی پرمشقت نویسنده نوشته شده – نویسنده ای که انتخاب بدترین لحظه های زندگی اش، انتخاب سختی ست – روایتی ارئه داده که خواننده اش را تلخ می خنداند، آن هم خواننده ای که بیش از همه و به درستی، هدف حمله های نویسنده ی فرانسوی بوده است؛ نویسنده ای فرانسوی که از خود فرانسوی اش، زبان فرانسه و خواننده ی فرانسوی اش، منزجر بود. البته که نمایش افسانه ای برای وقتی دیگر، کتاب نفرت و انزجار نیست؛ کتابی ست در اهمیت ضدّیت ابدی با انگاره هایی که بیهوده می خواهند ادبیات را بانی آشتی کنند ولی نمی دانند که برای صلح در جهان بیرون، باید در پهنه ی ادبیات بی وقفه بجنگیم!