نظریه تاریخی انقلاب اسلامی

تجربه انقلاب، با خود درکی از مفهوم تبدل و دگرگونی را به ارمغان می آورد که ناگزیر به تقویت تامل تاریخی منتهی می گردد. زیر و زبر شدن آنچه پیشتر سخت و استوار تلقی می شد، بر هم خوردن چیدمانی از اشیاء و معانی که تاکنون بدیهی انگاشته می شد، تأسیس اساس نظمی نوآیین، نوعی تجربه روحی و شهودی از تولد خویشتن جدید و قرار گرفتن روند تحولات روی دور تند، همه و همه برانگیزنده التفات تاریخی بود. شوریدن مردم ایران بر رژیم «تجددگرا» و «توسعه گرا» و «عرفی گرا»، ولو مستبد و سرکوبگر، که مستظهر به حمایت و همراهی قدرتهای بزرگ بین المللی است، و کامیابی در سرنگون کردن آن، دست کم آن زمان چیزی نبود که با مفروضات و کلیشه های رایج سازگار باشد. کلان روایت تاریخی از رژه یک پارچه تاریخ جهانی به سوی وضع تجدد و غلبه توسعه و عرفی گرایی، ظاهرا مورد نقضی یافته بود…