ناخودآگاه سیاسی

این کتاب فارغ از مقدمه از شش فصل «درباره ی تفسیر: ادبیات همچون کنش نمادین اجتماعی»، «روایت های جادویی: درباره ی کاربرد دیالکتیکی نقد ژانر»، «رئالیسم و میل: بالزاک و مسئله ی سوژ»، «کین توزی موثق: گسست ها و ایدئولوژه های ژانری در رمان های «تجربی» جورج گیسینگ»، «رمانس و شیءوارگی: پی رنگ سازی و بستار ایدئولوژیک در کار جوزف کنراد»، «نتیجه گیری: دیالکتیک اتوپیا و ایدئولوژی» تشکیل شده است. فردریک جیمسن ناخودآگاه سیاسی را برای نخستین بار به سال ۱۹۸۱ منتشر کرد، البته نه به قصد مشارکت در اندیشه‎بازار نظریه ورزی (شبه) انتقادی، بلکه اتفاقا به قصد ایراد فرانقدی مارکسیستی بر نقدهای موجود، در جهت برگذشتن از این نقدها. دامنه ی وسیع تحلیل های مطرح در ناخودآگاه سیاسی، به همراه بینش انتقادی نافذ و قدرتمند نویسنده اش، خواندن این کتاب را برای علاقه مندان علوم انسانی چندان لذت بخش کرده است و برای صاحب نظران این علوم، چندان ناگزیر، که به رغم دامنه ی ارجاعات بسیار گسترده و دشوارخوان بودن نثر به غایت پیچیده اش، تاکنون به پرمخاطب ترین زبان های جهان برگردانده شده و وسیعا مورد استناد قرار گرفته است. با ورود تفکر انتقادی فرانسه به فضای اندیشگانی آمریکا در دهه ی ۱۹۷۰، زمینه ی ظهور و گسترش حال وهوای کاملا تازه ای از اندیش ورزی انتقادی فراهم شد، زمینه ای که فردریک جیمسن آن را «اندیشه بازار» می خواند. هدف جیمسن در اینجا، نظرکردن بر آشفته بازار نقد و گشودن چشم اندازی بوده است به وسعت «واپسین افق پیشاروی هرگونه خوانش و تفسیری».