من قاتل پسرتان هستم

این اثر تازه گو با نگاهی نو به موضوع جنگ ایران و عراق پرداخته و داستان آدم هایی را روایت می کند که پس از سال ها به خانه هایشان بازگشته اند، اما خاطرات و تجربیات آن دوران همچنان در ذهن و قلبشان زنده است. این کتاب صوتی با عنوان "من قاتل پسرتان هستم"، دارای ده داستان کوتاه است که احمد دهقان در دوره ای بین سال های ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۳ آن ها را نگارش داده است. این کتاب پس از انتشار با بازخورد های مختلفی روبرو شد، اما هدف اصلی نویسنده نیازمندی به نمایش چهره هایی از افرادی است که در جبهه ها جنگیده اند و در پس پرده های جنگ ها و نبردها، تجربیاتی تلخ و پر درد را تجربه کرده اند. احمد دهقان در این کتاب با تلاشی بی آرمانانه تصویری واقع گرا از رویدادهای جنگ و جانبازان ایجاد می کند. او تلاش می کند تا بدون تزیین و شعارسازی، واقعیت هایی را از جنگ و پیامد های آن به تصویر بکشد. به همین دلیل، کتاب به خوبی به تحلیل و تبیین جنگ و پیامدهای آن پرداخته و توانسته در دسته بندی های مختلف نقدها و انتقادات جامعه ادبی، توجه خوانندگان را به خود جلب کند. همچنین، به دلیل سبک نوشتاری قوی و واقع گرایانه نویسنده، این کتاب به سرعت در محافل بین المللی مورد توجه قرار گرفت و ترجمه های آن به زبان های انگلیسی، ایتالیایی، لهستانی و فرانسوی انجام شد. این امر به عنوان یک اثر با ارزش و مورد توجه در سطح جهانی نشان دهنده اهمیت و جذابیت داستان های این کتاب است. علاوه بر این، کتاب "من قاتل پسرتان هستم" توانسته به واسطه داستان های تلخ و تاثیرگذارش، توجه جامعه را به مسائل و آثار جنگ جلب کند و موجب شناخت بهتر از واقعیت ها و اتفاقات پشت پرده های جنگ شود. از جمله اقدامات مهم این نوشتار، تولید فیلم مستندی به نام "پاداش سکوت" توسط مازیار میری به عنوان تجسم تصویری از داستان های این کتاب است. عنوان اثر از یکی از داستان های کتاب گرفته شده که در آن یک رزمنده ی ایرانی در جریان یک عملیات ویژه مجبور می شود دوست همرزم خود را به قتل برساند تا عملیات موفق شود. این داستان نشان دهنده اثرات نامطلوب جنگ بر آدم ها و اختیارات سختی است که بر آن ها تحمیل می شود. پس از جنگ، این فرد با حس وجدان ناخوشایندی مواجه می شود و نمی تواند با گذشت زمان وقوع اتفاق را به خوبی فراموش کند. بدین ترتیب، نامه ای که او به پدرش نوشته است، توصیفی از وقایع تلخ این داستان و اثرات روحی و روانی آن را ارائه می دهد. این اثر پس از انتشار، با انتقادات متنوعی روبرو شد. برخی آن را به عنوان عدم توجه به جنبه های مهم تر و روحی تر جنگ تحمیلی، به عنوان داستان های جنگی با دیدگاه ماتریالیستی و عدم توجه به تحلیل عمیق و تأمل در ارزش های انسانی انتقاد کردند. اما با وجود تنوع در انتقادات، تأثیرات قوی این کتاب و توانایی نویسنده در ترسیم پرتره های واقعی از جنگ و جانبازان باعث شده تا نام این اثر به عنوان یکی از دستاوردهای ادبی مهم در زمینه جنگ و اثرات آن بر جامعه در حوزه ی ادبیات و فرهنگی شناخته شود.

در معرفی این اثر به نکاتی مانند نامزد جایزه ی ادبی مهرگان (پکا) سال 1384، نامزد جایزه ی ادبی منتقدان و مطبوعات سال 1384 و نامزد جایزه ی ادبی بنیاد گلشیری سال 1384 اشاره شده است.