مفهوم حکمت در تصوف و عرفان اسلامی

از ابتدای آغاز به تحصیل تا بزرگسالی با نام هایی در تاریخ و فرهنگ ایران مواجه می شویم که حکیم خوانده می شوند. نام هایی چون فردوسی، فارابی، خوارزمی، بیرونی و... همواره با پیشوند حکیم به ما شناسانده شده اند و این پرسش هماره وجود داشته که چرا ایشان دانشمند، استاد یا عالم خوانده نمی شوند و به آنها حکیم گفته می شود؟ این پرسش یکی از مبناهای آغازین کتاب «مفهوم حکمت در تصوف و عرفان اسلامی» نوشته ی «پروانه عروج نیا»ست. معنای حکمت و چرایی اطلاق حکیم در فرهنگ ایرانی – اسلامی و تفاوت های بنیادین آن با معنای حکمت در غرب و شرق، یکی از مهم ترین مباحثی ست که در این کتاب مطرح و بررسی می شود. روشن است که خردورزی و نیک اندیشی در هم نشینی با گفتار و کردار نیکو، اسلوب مفهومی ست که به آن حکمت ایرانی می گویند و حکیم ابتدای به ساکن باید این مهم را در خود داشته باشد تا بتوان حکمت را به او نسبت داد. کتاب «مفهوم حکمت در تصوف و عرفان اسلامی» که پژوهشی تاریخی نیز هست، مفهوم حکمت در فرهنگ ایران را در نسبت هایش با فلسفه و دین در طول تاریخ کهنش به بحث می گذارد و سعی می کند به کندوکاو در جنبه های گونه‎گون آن در طول تاریخش از سده های پیش از اسلام تا قرون متاخرتر بپردازد.