مساله درست و غلط، نگارش و پژوهش در زبان فارسی

کتاب «مساله درست و غلط نگارش و پژوهش در زبان فارسی » نوشته خسرو فرشیدورد است که به موضوع فن نگارش، فارسی می پردازد. در بخشی از این کتاب می خوانیم:«خط چهرهٔ مکتوب زبان است و همان گونه که زبان از مجموعه ی اصول و قواعدی به نام «دستور زبان» پیروی می کند. خطّ فارسی، به موجب اصل پانزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، خطّ رسمی کشور ماست و کلّیهٔ اسناد رسمی و مکاتبات و کتاب های درسی باید به این خط نوشته شود، و طبعا چنین خطّی باید قواعد و ضوابطی معلوم و مدوّن داشته باشد تا همگان، با رعایت آن ها، هویت خط را تثبیت کنند و محفوظ دارند. تدوین مجموعهٔ قواعد و ضوابط خطّ فارسی، مخصوصا در سال های اخیر که استفاده از رایانه در عرصهٔ خط و زبان روزافزون شده و حروف نگاری و صفحه آرایی و ویرایش و نمونه خوانی و تهیهٔ نمایه و کارهای بسیار دیگری در حوزهٔ نگارش و چاپ بر عهدهٔ رایانه قرار گرفته، و در نتیجه دایرهٔ شاغلان به امر چاپ و تکثیر از حلقهٔ متخصّصان سنّتی این فن بسی فراتر رفته و فراخ تر شده، ضرورت و اهمیت بیشتری پیدا کرده است، چنان که نگرانی از خطر بروز تشتّت و اعمال سلیقه های مختلف و متضاد نیز نسبت به گذشته افزایش یافته است. در باب دستور خطّ فارسی، همواره اختلاف سلیقه و مشرب وجود داشته است؛ بعضی طرف دار باز گذاشتن دست نویسنده در انتخاب شیوهٔ نگارش بوده و حداکثر جواز و رخصت را تجویز می کرده اند و بعضی دیگر، برعکس، گرایش به وضع قوانینی عام و قطعی و تخلّف ناپذیر داشته و آرزو می کرده اند که در عالم خط و کتابت نیز قوانینی شبیه قوانین حاکم بر علائم ریاضیات حاکم باشد. از جهتی دیگر، برخی از اهل فن معایب و مشکلات موجود را در خطّ فارسی تا آن اندازه فراوان و جدّی دانسته اند که رفع آنها را جز با افزودن و درکار آوردن حروف و علائم جدید میسّر نمی شمرده اند، و گروهی دیگر کمترین تحوّل و تبدّلی را در خطّ فعلی نپذیرفته و آن را به زیان زبان می دانسته اند. »