مسافر

مسافر، همچون بسیاری از آثار میکل آنجلو آنتونیونی، از شاخص های سینمای مدرن است. طرح داستانی فیلم، و حتی فیلمنامهٔ آن، بیشتر شبیه به آثار پلیسی/ جاسوسی / حادثه ای است. فیلمی دربارهٔ جابه جایی دو شخصیت، رفتن در قالب شخصی مرده و کسب هویت او، همراه با تعقیب و گریز، ظاهرا هیچ ربطی به آنتونیونی ندارد. اما در پرداخت، او باز هم این فیلمنامه را تبدیل به اثری دربارهٔ همان دغدغه های همیشگی اش ــ هویت، تنهایی، سرگشتگی، ناتوانی، عدم ارتباط های انسانی، و…ــ کرده است.