فرهنگ آوایی فارسی

فرهنگ آوایی فارسی کتابی از گیتی دیهیم است که در سال ۱۳۷۹ منتشر شد. این کتاب الهام گرفته از اثری است که آندره مارتینه و هانریت والتر (زبان شناسان معاصر فرانسوی) در سال ۱۹۷۳ منتشر کردند. این دو زبان شناس، فرهنگی به نام فرهنگ تلفظ واقعی زبان فرانسه منتشر کردند و در آن با فاصله گرفتن از شیوه های رایج ضبط تلفظ در فرهنگ ها، دیدگاه جدیدی در این زمینه شکل دادند. از نظر آنها، برخلاف آنچه قبلا تصور می شد کلمه الزاما یک شیوهٔ تلفظ ندارد و بسته به افراد مختلف ممکن است چند تلفظ داشته باشد. پس وقتی بخشی از سخنگویان یک زبان به عنوان افراد دارای تلفظ معیار انتخاب شدند هر نوع تلفظ آنها می تواند در واژه نامه ها ثبت شود و مورد تقلید قرار گیرد. این دو صاحبنظر معتقدند که فرهنگ نویس نباید تلفظ شخصی خود را به عنوان معیار ارائه کند. آنها با اجرای یک نظرخواهی در بین ۱۷ نفر پاریسی الاصل که از نخبگان فرهنگی محسوب می شدند، شیوه ای تازه پیش پای فرهنگ نویسان امروزی گذاشتند. دیهیم نیز با پژوهشی مشابه سعی کرده فرهنگی مبتنی بر نظرخواهی برای یافتن تلفظ واژه ها، چنان که مردم امروز آن را تلفظ می کنند (و نه بر اساس کتب قدما) تدوین کند.